Mevsimin Ardındaki Mevsim.

Süre gitmez, yakındır kıyamet, zaman; zehir,
Gün; çöl sürüngeni.
Kaktüs ağacı gibi yok olan biten, sadece diken.
Ama belki de kutsal vahiy ki onlar da sarı kumda..
Yer üstünde düşmüş, denizlere küs.
Koklanarak bulunmuş gerçekler kadar..

Her paylaşılmış yalnızlık, yalnız bir resim.
İster deniz, ister taş, yanda duran masmavilik,
Belki bir ulu ağaç ya da, bakan göz kırgın,
Gülümsemeye çalışmış ta olamamış.
Geçmişteki bir kaç olasılık, her ne kadarsa o kadar.
Kopamamak kendi kökünden, sone olsun derken boyun eğmişlik.
Ve kendi kendinden sürgün sevgilim.

Simdi suda gerçekleşen yeni hayat, gözlenememiş ateş,
Beslenememiş sonsuz cehennem dumanı.
Vahşi kadının son öpücüğü.

Bu mevsimin ardındaki mevsim sana diyorum,
Gel de gelişi güzel olma.. bilmekteyim,
Yepyeni olsun her şey yeniden tanışalım seninle denizler ardı.
Hem şiir,
Hem akıl..

Özdener Güleryüz

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir