Nar Çiçeği, Bal ve İki Yürek.

Gördüm nar çiçeğini, biraz sabah buğusu,
Buram buram ten;
Dövülmüş, yanmış nar’a ve artık korkak,
Geride herşeyden, daha da çekilmede
Yüreklerden..

Gölgeli koyu karanlıklarla benzeşiyor,
Dalıyor bazende.
Ulaşmıyor içine, bir oyuk gibi,
Artık hiçbir ses..
Çekilmede antik sütunların ardına,
Asırlık gecelere.
Salt dokunan ona, en uzak yıldızın sönük ışığı.
Ki o da sonsuz sessizlik.

Aynı kokulu bal ve iki yürek,
Dağlar kadar sevdiler de,
Öpüşlerini koşturdular peşleri sıra ve sordular;
”Başını döndürdüler mi? oldu mu umut?
Dedi ki; açtım bağrımı, ağladım dolunaya baktığımız gece gibi,
Ama o sadece biriydi.
Ahh! nar çiçeği, nergis geçti de sen varsın..
Damarımın ince yolunda, zevk yangınında.

ÖZDENER GÜLERYÜZ.